Waarom werkt affirmatie niet bij mij?

Onlangs sprak ik iemand die gebruik maakte van affirmaties of mantra’s om zichzelf beter te gaan voelen. Toch leverde het deze persoon niet het gewenste resultaat op. Hoe kan dat?

Laat ik eerst uitleggen wat affirmaties zijn. Affirmaties zijn uitspraken die je kunnen helpen om een nieuwe werkelijkheid te creëren. Er wordt ook wel gezegd dat je door middel van een affirmatie van een wens een waarheid maakt. Een nieuwe wekelijkheid.

Het idee van een affirmatie is toch dat je door een positieve zin vaak te herhalen dat je dat dan ook zelf gaat geloven? Eerst voelt het wellicht nog wat onwennig en denk je dat het onzin is, maar het idee is dat je er dan zoetjesaan zelf in gaat geloven en dat er uiteindelijk een moment komt dat je het ook daadwerkelijk denkt. Bijvoorbeeld wanneer je een laag zelfbeeld hebt dat je dan een kaartje naast je spiegel hangt met het zinnetje “Ik kan het!” en het telkens hardop herhaalt, wanneer je het ziet dan komt het steeds meer in je systeem te zitten.

Maar ondanks dat deze persoon dit structureel toepaste, had hij niet het idee dat dit echt werkte…

Wat vergat deze man?

Je zult je wellicht afvragen wat het doel van een affirmatie is als het toch niet werkt. Affirmatie werkt als je het ook echt meent. Het werkt als je het niet alleen rationeel zegt maar dat je het ook vanuit je gevoel zegt. Wanneer je het ook gevoelsmatig kunt zeggen en het dus ook echt kunt voelen, is je ratio en je gevoel één. Dan heb je een grotere kans van slagen. Enkele voorbeelden zijn:

  • lk ben helemaal goed zoals ik ben!
  • lk bepaal wat belangrijk is voor mij! lk leer van mijn fouten!
  • lk sta positief in het leven!

 

Mocht je het willen proberen om gebruik te maken van affirmaties, dan gebruik er één en zorg dat het een zin is die goed bij je voelt. Want wat goed voelt, zal je ook beter waar kunnen maken. Probeer ook te leven naar je affirmatie. Dus voel het niet alleen, maar leef er ook naar.

In het verlengde van dit is het ook begrijpelijk dat wanneer je altijd te horen krijgt dat je iets niet kunt, dat je dan ook dit zelf gaat geloven. Maar dit geldt ook voor dingen die er in je omgeving vaak gezegd worden. Kinderen horen dit en nemen dit over. Dit is iets om in je achterhoofd te houden. Ben je bewust van wat je uitstraalt en wat je zegt. Wanneer je wil dat je kinderen positief in het leven staan, zal je ook moeten zorgen dat ze in een positieve omgeving opgroeien. Positief als in, dat je positief in het leven staat en je dus als een voorbeeld dient voor je kinderen. En dus ook hoe je omgaat met problemen.

 

 

Mocht je nu van je zelf weten dat je moeite hebt om een verandering in je leven te realiseren en je zoekt handvatten, denk dat eens aan een afstemming waarin ik met je op zoek ga naar antwoorden op je vraag.

Inspiratie

Ken je dat, dat je iets wil maar je weet niet goed wat?
Vast wel! Iedereen heeft dat toch wel eens?

Een tijdje terug was ik heel hard aan het denken wat wil ik, maar ik kwam er niet goed uit. het was niet het juiste moment zeg maar. Maar in de afgelopen twee maanden kwamen er spontaan de leukste ideeën in mijn hoofd.
Ik ben dan ook heel dankbaar voor de app op mijn telefoon waar ik snel notities kan maken omdat die leuke ideeën natuurlijk komen op onverwachte momenten en dan heb ik niet altijd pen en papier bij de hand.

Wat voor ideeën het zijn?
Dingen die ik allemaal zou kunnen doen in mijn privéleven maar ik die ik zou kunnen doen voor Praktijk De Vlinder. Inspiratie voor boeken, inspiratie voor activiteiten (zoals bijvoorbeeld de 30-dagen-challenge die ik nu op de facebookpagina gestart ben, echt leuk om mee te doen!) en nog veel meer. Zo zit ik ook te denken aan een programma op te zetten wat raakvlakken heeft met wat ik al doe voor Praktijk De Vlinder. Ik ga hier later jullie echt nog wel over informeren maar zolang het nog niet tastbaar is, laat ik het nog even een verrassing zijn.

Daarnaast heb ik ook nog gesprekken gevoerd met mensen die mooie dingen neer willen gaan zetten in mijn woonplaats. Zoveel moois wat er aan zit te komen. Mensen gaan hun lot, hun leven in eigen hand nemen en willen iets neer zetten, iets creëren om de wereld een stukje mooier te maken. Om meer tot elkaar te komen. Maar ook om zelf meer in balans te komen. Zo mooi!

Kortom laat die inspiratieflow nog maar even lekker stromen!

 

30 Dagen Challenge

Heb jij behoefte aan een dagelijks pauze momentje?

Heb jij een druk leven en zijn de dagen voorbij voordat je erg in hebt?
Leef jij op de automatische piloot terwijl je je tijdens je vakantie nog zo had voorgenomen om dat niet te doen?
Wil jij ook dagelijks een momentje van bezinning, gewoon even een paar minuutjes?

Plan dan nu het moment dat jij begint aan een leuke 30 dagen challenge!
30 Dagen lang één vraag waar je even bij stil staat en beantwoordt.

Je zult zien, door dagelijks even een paar minuten even bewust stil te staan, dat je even kunt ontsnappen aan de dagelijkse routine of misschien zelfs wel je dagelijkse sleur.

Wie doet er mee?

We zijn al gestart maar je kunt natuurlijk altijd op een later moment beginnen!
Tip: Volg de facebook-pagina zodat je geen vraag mist!

Afscheid nemen van je pony, je maatje, je alles

Tijdens onze vakantie bereikte ons het bericht dat de verzorgpony van mijn dochter was overleden. Het zat er al een tijdje aan te komen, maar het bericht dat het dan ook daadwerkelijk zover is komt dan altijd nog hard aan. Gelukkig hadden we voor de vakantie nog goed afscheid genomen van de pony. We namen afscheid in de wetenschap dat de kans groot zou zijn dat ze tijdens onze vakantie zou komen te overlijden. Dat is niet leuk maar het is wel fijn dat je nog bewust afscheid kan nemen. Niet iedereen heeft die mogelijkheid.

Tijdens de vakantie voelde ik me ineens uit het niets niet lekker worden. Achteraf was dat het tijdstip waarop deze pony is ingeslapen. Wij waren op een plek op de wereld waar geen mobiele dekking was dus kregen het bericht pas later op de dag binnen. Dan weet je dat je je kinderen moet gaan vertellen dat de pony er niet meer is. Met een brok in mijn keel heb ik het hen verteld. Het verdriet van mijn dochter was groot. De pony was haar maatje. Wanneer ze niet lekker in haar vel zat, knuffelde ze met de pony en voelde ze zich daarna beter of kreeg ze inzicht in wat haar dwars zat. Nu was het moment waarvan ze wist dat het zou komen dan helaas toch daar. Omdat we ruim 8000 km verderop zaten en zat nog een laatste knuffel gaan geven er dus niet meer in. We waren blij dat we het dus voor onze vakantie goed hebben kunnen doen.

In de dagen daarna waren er natuurlijk diverse momenten dat het verdriet om de pony weer naar boven kwam. Op een van die momenten heb ik mijn dochter door middel van mijn Luisterkindvaardigheden nog een keer contact laten hebben met de ziel van de overleden pony. Deze keer niet via pen en papier maar gewoon live al pratende met haar. Ze heeft de pony nog een keer kunnen knuffelen in de energie. De pony heeft op haar kenmerkende wijze aan mijn dochter laten zien dat het goed met haar ging. Ze had nu geen pijn meer. Als van ouds rende ze al bokkend door de wei en gaf ze, als ze bij mijn dochter was, haar even haar gebruikelijke kopstootje. Er verscheen een lach op het betraande gezicht van mijn dochter. Ze moest lachen om de gekke streken van de pony. Het was goed zo. De pony vertelde nog dat het goed was nu. Mijn dochter heeft haar niet meer nodig, het werk van de pony zit erop ze kan het nu zelf. Ze is klaar om de volgende stappen zelf te gaan zetten en de pony is trots op haar. Op de stappen die ze heeft gezet en ze is klaar om nu zonder deze pony verder te gaan. Nog even een flinke bok-demonstratie door de eeuwige paardenweide zoals ze kon doen, de tranen stopten en de lach bleef op haar gezicht.

Op zo’n moment ben ik dankbaar voor dit mooie moment dat de pony haar nog heeft gegeven en voor mijn vaardigheden dat ik dit mijn dochter heb kunnen laten ervaren wat het verwerken van het verdriet een stukje makkelijker maakt. Zo fijn om als het ware een Levensbrugsafstemming op een dier te kunnen maken voor je kind.

Docent begrijpt HSP-leerling niet

Allereerst wil ik even kwijt dat er gelukkig heel veel leerkrachten en docenten zijn die heel goed met hun leerlingen omgaan en respect hebben voor de gevoelens van hun leerlingen. Zelf vind ik het ook erg belangrijk dat een leerling voelt dat hij of zij serieus wordt genomen.

Helaas zijn er ook docenten die zeggen dat ze bekend zijn met HSP maar dat tijdens het gesprek overduidelijk te merken is dat er geen respect is voor de gevoelens van de leerling. Hoe ga je daar dan mee om als kind en als ouder? Want niets is zo frustrerend als een docent die zegt dat hij of zij jou begrijpt terwijl je ziet en voelt dat dat allesbehalve het geval is.

Laten we beginnen met dat je mijns inziens niet de wereld om je heen moet willen veranderen en zelf je achter HSP verschuilen met excuus om niets aan jezelf te veranderen. Daarmee zet je jezelf in een slachtofferrol terwijl HSP juist een hele mooi kracht van iemand kan zijn. Ik bedoel daarmee niet dat je je HSP moet ontkennen. Wat ik bedoel te zeggen is dat het belangrijk is dat je met je HSP leert omgaan om goed te kunnen functioneren in de huidige maatschappij net als andere mensen dat ook moeten. Dat is het allerbelangrijkst om eerst zorg voor te dragen. Want van daar uit kun je mensen ook laten zien hoe mooi HSP kan zijn en wat je er mee kunt bereiken.

Wanneer je in een gesprek bent met een docent waarin je niet het gevoel hebt dat de hij of zij begrijpt wat jij bedoelt, geef dat dan ook op een respectvolle wijze aan. Blijf echter wel trouw aan jezelf en wanneer jij graag met respect behandeld wil worden, behandel de ander dan ook met hetzelfde respect als jij behandeld zou willen worden ongeacht hoe jij behandeld wordt. Vertel zo rustig mogelijk dat je het gevoel hebt dat de ander niet begrijpt wat jij bedoeld. Vaak wordt er namelijk met woorden iets anders gezegd dat via lichaamstaal wordt uitgestraald. HSP-ers pikken dit natuurlijk feilloos op en dan ontstaat er verwarring. Wanneer je meteen heel boos reageert, gooi je bij voorbaat de deur al dicht en kan het gesprek net zo goed stoppen omdat het dan alleen maar hard tegen hard gaat. Wanneer je zelf rustig probeert uit te leggen wat je bedoeld kan het nog steeds zo zijn dat de ander niet helemaal begrijpt wat je bedoelt maar weet de ander wel dat jij je niet gehoord voelt. Maar het kan ook zijn dat dat ander zich daar niet van bewust is.

Bedenk vooraf wat je graag met het gesprek zou willen bereiken en hoe je dat het beste aan kunt pakken. Denk in oplossingsmogelijkheden waar zowel kind als docent zich in kunnen vinden. Docenten hebben het vak gekozen om kinderen iets te leren dus er is altijd wel ergens een ingang te vinden die waar beide partijen zich in kunnen vinden. Soms is een kleine aanpassing al voldoende voor de HSP-er en een kleine moeite voor de docent. Natuurlijk kun je de docent ook altijd wijzen op alle informatie die op mijn website www.praktijk-de-vlinder.com/hsp te vinden is. Speciaal voor docenten en leerkrachten staat daar wat achtergrondinformatie over HSP en ook tips hoe je er in de klas mee om kunt gaan op een manier die voor alle kinderen prettig is HSP of niet. Voor de kinderen zelf en voor ouders staat er ook veel informatie op de website. Tips over hoe je omgaat met overprikkeling maar ook hoe je het voorkomt.

Wanneer je als ouder in gesprek bent met een docent en je hebt het gevoel dat jullie er niet uitkomen en jullie zijn het daar beide over eens, kun je wanneer je er echt niet uit komt natuurlijk altijd besluiten het gesprek te stoppen en op een later moment voort te zetten met eventueel een derde onafhankelijk persoon erbij vragen om te kijken of die kan uitleggen waar de miscommunicatie zit. Maar dit doe je natuurlijk pas wanneer je eerst zelf rustig hebt proberen duidelijk te krijgen waar het probleem ligt en wat een fijn zou zijn als het anders zou kunnen.

Wat er ook gebeurt, probeer altijd respectvol met elkaar in gesprek te blijven. Wanneer een docent er echt niets mee kan, respecteer dat hij of zij dat doet, maar vraag ook of hij of zij dan respecteert dat het bij jouw kind anders werkt. Voor de leerling van deze docent is het belangrijk dat hij of zij daar ook mee om leert gaan en goed bij zichzelf te blijven. Niet iedereen is immers even begripvol in de maatschappij en dan kun je het beter zien als een training om om te leren gaan met mensen die minder gevoelig zijn. Accepteer dat mensen verschillend zijn en denken maar dat iedereen op zijn manier het beste voor heeft met het kind.

Als allerlaatste tip: Ga tijdig met elkaar in gesprek en laat dingen niet opstapelen waardoor het in één keer een hele kruiwagen met frustraties is, dan ben je te laat en kun je niet meer rustig met elkaar in gesprek gaan.

Boeken over hoogegevoeligheid bij kinderen.

Kom jij ook telkens hetzelfde soort dier tegen?

Zie jij vaak eenzelfde soort dier in wat voor vorm dan ook, in de natuur, op een afbeelding, in een boek, etc.? Valt je telkens weer hetzelfde dier op, dan kun je ook je eens afvragen of daar een spirituele boodschap achter zou kunnen zitten. Of je er u wel of niet “in gelooft”, kijk eens waar het dier symbool voor staat. Wie weet brengt het je juist inspiratie of bevestiging.

Wanneer je gaat kijken naar wat de spirituele boodschap van een dier kan zijn, kom je op termen als krachtdieren, totemdieren, spirituele boodschappen van dieren uit. Eigenlijk maakt het niet heel erg uit wat voor benaming je gebruikt, het gaat in mijn optiek om de boodschap die het dier voor je heeft.

Wanneer je je bewust bent dat je boodschappen uit de wereld om je heen kunt ontvangen, zullen ze je ook meer op gaan vallen. Zo valt het mij al weer een tijdje op dat ik veel kraaien zie. Geen kauwen maar echte kraaien. De eerste keer, dacht ik nog, “Goh een kraai, wat een mooi dier is het toch.”. Daarna begon het me op te vallen dat mijn oog vaak op een kraai viel. Ik kwam ze overal tegen, bij de stal van mijn paard, tijdens een wandeling, wanneer ik in mijn tuin keek, wanneer ik in de auto reed etc.

Ik besloot om toch maar weer eens te kijken wat de kraai voor symbolische waarden heeft. Ik heb een prachtig boek “Luisteren naar dieren” genaamd geschreven door Ted Andrews waarin veel geschreven is over dieren en wat ze ons te vertellen hebben. Bij het stukje over de kraai las ik: “Overal waar kraaien zijn is magie. Ze zijn symbolen van scheppingsvermogen en spirituele kracht. Ze herinneren ons eraan uit te kijken naar kansen om te scheppen en de toverkracht van het leven te manifesteren. Ze zijn boodschappers, die ons toeroepen dat schepping en magie springlevend zijn en ons ter beschikking staan in onze dagelijkse wereld.”

Meteen wist ik wat de kraai mij wilde vertellen. Ik heb namelijk al een hele tijd een plan in mijn hoofd om een nieuw boek om te schrijven. Het herinnert mij eraan dat het tijd is om dat idee vorm te gaan geven en “gewoon” te beginnen met schrijven. Het heeft nu lang genoeg geduurd om er over na te denken, het wordt tijd om in actie te komen.

%d bloggers liken dit: