Inspiratie

Ken je dat, dat je iets wil maar je weet niet goed wat?
Vast wel! Iedereen heeft dat toch wel eens?

Een tijdje terug was ik heel hard aan het denken wat wil ik, maar ik kwam er niet goed uit. het was niet het juiste moment zeg maar. Maar in de afgelopen twee maanden kwamen er spontaan de leukste ideeën in mijn hoofd.
Ik ben dan ook heel dankbaar voor de app op mijn telefoon waar ik snel notities kan maken omdat die leuke ideeën natuurlijk komen op onverwachte momenten en dan heb ik niet altijd pen en papier bij de hand.

Wat voor ideeën het zijn?
Dingen die ik allemaal zou kunnen doen in mijn privéleven maar ik die ik zou kunnen doen voor Praktijk De Vlinder. Inspiratie voor boeken, inspiratie voor activiteiten (zoals bijvoorbeeld de 30-dagen-challenge die ik nu op de facebookpagina gestart ben, echt leuk om mee te doen!) en nog veel meer. Zo zit ik ook te denken aan een programma op te zetten wat raakvlakken heeft met wat ik al doe voor Praktijk De Vlinder. Ik ga hier later jullie echt nog wel over informeren maar zolang het nog niet tastbaar is, laat ik het nog even een verrassing zijn.

Daarnaast heb ik ook nog gesprekken gevoerd met mensen die mooie dingen neer willen gaan zetten in mijn woonplaats. Zoveel moois wat er aan zit te komen. Mensen gaan hun lot, hun leven in eigen hand nemen en willen iets neer zetten, iets creëren om de wereld een stukje mooier te maken. Om meer tot elkaar te komen. Maar ook om zelf meer in balans te komen. Zo mooi!

Kortom laat die inspiratieflow nog maar even lekker stromen!

 

Afscheid nemen van je pony, je maatje, je alles

Tijdens onze vakantie bereikte ons het bericht dat de verzorgpony van mijn dochter was overleden. Het zat er al een tijdje aan te komen, maar het bericht dat het dan ook daadwerkelijk zover is komt dan altijd nog hard aan. Gelukkig hadden we voor de vakantie nog goed afscheid genomen van de pony. We namen afscheid in de wetenschap dat de kans groot zou zijn dat ze tijdens onze vakantie zou komen te overlijden. Dat is niet leuk maar het is wel fijn dat je nog bewust afscheid kan nemen. Niet iedereen heeft die mogelijkheid.

Tijdens de vakantie voelde ik me ineens uit het niets niet lekker worden. Achteraf was dat het tijdstip waarop deze pony is ingeslapen. Wij waren op een plek op de wereld waar geen mobiele dekking was dus kregen het bericht pas later op de dag binnen. Dan weet je dat je je kinderen moet gaan vertellen dat de pony er niet meer is. Met een brok in mijn keel heb ik het hen verteld. Het verdriet van mijn dochter was groot. De pony was haar maatje. Wanneer ze niet lekker in haar vel zat, knuffelde ze met de pony en voelde ze zich daarna beter of kreeg ze inzicht in wat haar dwars zat. Nu was het moment waarvan ze wist dat het zou komen dan helaas toch daar. Omdat we ruim 8000 km verderop zaten en zat nog een laatste knuffel gaan geven er dus niet meer in. We waren blij dat we het dus voor onze vakantie goed hebben kunnen doen.

In de dagen daarna waren er natuurlijk diverse momenten dat het verdriet om de pony weer naar boven kwam. Op een van die momenten heb ik mijn dochter door middel van mijn Luisterkindvaardigheden nog een keer contact laten hebben met de ziel van de overleden pony. Deze keer niet via pen en papier maar gewoon live al pratende met haar. Ze heeft de pony nog een keer kunnen knuffelen in de energie. De pony heeft op haar kenmerkende wijze aan mijn dochter laten zien dat het goed met haar ging. Ze had nu geen pijn meer. Als van ouds rende ze al bokkend door de wei en gaf ze, als ze bij mijn dochter was, haar even haar gebruikelijke kopstootje. Er verscheen een lach op het betraande gezicht van mijn dochter. Ze moest lachen om de gekke streken van de pony. Het was goed zo. De pony vertelde nog dat het goed was nu. Mijn dochter heeft haar niet meer nodig, het werk van de pony zit erop ze kan het nu zelf. Ze is klaar om de volgende stappen zelf te gaan zetten en de pony is trots op haar. Op de stappen die ze heeft gezet en ze is klaar om nu zonder deze pony verder te gaan. Nog even een flinke bok-demonstratie door de eeuwige paardenweide zoals ze kon doen, de tranen stopten en de lach bleef op haar gezicht.

Op zo’n moment ben ik dankbaar voor dit mooie moment dat de pony haar nog heeft gegeven en voor mijn vaardigheden dat ik dit mijn dochter heb kunnen laten ervaren wat het verwerken van het verdriet een stukje makkelijker maakt. Zo fijn om als het ware een Levensbrugsafstemming op een dier te kunnen maken voor je kind.

%d bloggers liken dit: